Nieuws  15 juni 2019

Oerol dagkrant / We zijn Robert vergeten. En Harm. En Pim!

Via Berlin viert dit jaar op Oerol haar tienjarig jubileum. Elk jaar weer drie weken weg van huis. Op een eiland aan een nieuwe muziektheatervoorstelling werken. Met dezelfde mensen, die je steeds beter leert kennen. Ook een soort familie.

tekst Martin Rombouts fotografie Diewke van den Heuvel

Precies wanneer de laatste tonen en zinnen van de try-out van Lost Tango hebben geklonken, vallen de eerste regendruppels. We hebben nauwelijks tijd om een foto te maken, een portret van de Via Berlin-familie.

‘We zijn Robert vergeten,’ zegt violist Rosa Arnold, wanneer we in de legertent op het heuveltje naast de speellocatie aan het interview beginnen. ‘Onze technisch producent, die moet er ook op. ‘En Harm,’ zegt actrice Dagmar Slagmolen. ‘En Pim. Onze zakelijk leider en onze choreograaf. Het is inmiddels een behoorlijke familie.’

In Lost Tango staan de zussen Anna en Clara lijnrecht tegenover elkaar. Anna volgde haar dromen en liet haar familie achter op het steeds verder in verval rakende cruiseschip de Esperanza, waar hun vader (bandoneonist Carel Kraayenhof) als koning van de tango gasten entertainde. Clara volgde haar vader na diens hartaanval op als dragende kracht van de familie. Met haar zorg, haar harde werken en haar prachtige stem. Waar Anna individualistisch elleboogt in de keiharde New Yorkse zakenwereld, offert Clara haar verlangen naar roem, glorie en het zien van de wereld op voor haar familie.

Dagmar: ‘We begonnen vanuit het idee van ‘de schijn ophouden’. Omdat dat nu zo speelt. Alles wat je doet moet goed, mooi, snel, succesvol lijken. En je hoopt dat je bij je familie daaraan kunt ontsnappen. Dan denk je: O, leuk, een familiebijeenkomst. Maar wanneer de eerste persoon binnenkomt, ben je op en kapot en denk je: daar gaan we weer, dezelfde patronen, de schijn ophouden.’

Rosa: ‘Het is ook de vraag wat beter is. We worden heel erg gestimuleerd om dat succes na te jagen, om carrière te maken. Maar je kunt toch ook heel succesvol zijn in het verbinden van mensen, in het zorgen?’

Dagmar en Rosa staan met Via Berlin al tien jaar op Oerol. Welke ingrediënten heeft een Oerol-familie nodig om een goede voorstelling te kunnen maken?

Dagmar: ‘Goede grootouders. Daar begint het mee.’

Grootouders?

Dagmar: ‘De eerste keer sta je hier toch van: oké, een legertent, en nu? Gelukkig hadden we toen Orkater, zeer geroutineerde mensen die wisten wat wij nog niet wisten. Dat een koelkast fijn is, dat je licht in de tent moet hebben, dat een verwarming noodzakelijk is, en dat je moet zorgen voor handdoekjes.’

Rosa: ‘Ik weet nog dat wij hier stonden bij onze eerste voorstelling, Een mond vol zand, en ik besefte: wow, zij doen dit allemaal voor ons. Je ontwikkelt een soort routine samen. Je voelt: we hebben de crisis nog niet gehad. En als je die hebt, weet je: dit is onderdeel van het proces. Na tien jaar begrijp je elkaars karakter. En begrijp je dat je steeds nieuwe mensen nodig hebt. Om onszelf uit te dagen steeds iets te doen wat we nog niet eerder hebben gedaan.’

En die nieuwe mensen leren jullie dan weer de Oerol-routine aan.

Rosa: ‘Zeker de muziekgezelschappen waarmee we samenwerken. Die leren we: wat betekent het om buiten te spelen? Wat betekent het om uit je hoofd te spelen en te bewegen terwijl je speelt? Tijdens het repeteren verlies je in het begin intensiteit tijdens het bewegen. Wij weten: dat is niet erg, als de bewegingen eenmaal routine geworden zijn, komt de intensiteit in het spel vanzelf terug.’

Lost Tango is een verhaal over de evolutie van het familieleven, de spanning tussen het individualisme en het traditionele plichtsbesef. Maar het is ook een verhaal over de evolutie van de tango.

Rosa: ‘Op mijn eindexamen van het conservatorium speelde ik een stuk van Piazzolla. Tango, maar dan niet de traditionele, zoals het stuk van Pugliese dat we spelen. Tango met jazzakkoorden. Ik genoot er toen al erg van, en ik heb altijd de wens gehad om daarmee iets te maken. Dagmar en Ria, de regisseur, waren bij dat eindexamen, dus het was niet moeilijk ze ervan te overtuigen dat we daar iets mee moesten. Daarna vroegen we Carel erbij, die weer zijn pianist en bassist meenam, en ons wees op het werk van Julian Peralta.’

Wie is dat?

Rosa: ‘Zijn werk is echt de tango van nu. Een rauwe, hedendaagse versie. Uiteindelijk is Lost Tango een combinatie van al die verschillende generaties tango. De traditionele van Pugliese, de moderne van Piazzolla en de hedendaagse van Peralta.’

De tent raakt gedurende het interview steeds voller. Alle medewerkers komen schuilen tegen de steeds heftiger regen. Fotograaf Diewke schiet nog een portret. Met Robert. En Harm. En Pim. De hele Via Berlin-extended family.

14 juni 2019

Oerol dagkrant / De kortste en langste zit van het festival

14 juni 2019

Oerol dagkrant / Ga een blokje om en kom jezelf tegen

Deel deze pagina