Nieuws  15 juni 2019

Oerol dagkrant / Sinds Oerol zijn de familieverhoudingen licht veranderd

Siart Smit is sinds december 2018 algemeen directeur van Oerol. Op zijn eerste festivaleditie als directeur vragen we hem en zijn dochters hoe theater en familie samenvallen. Of botsen!

tekst Jan van Tienen fotografie Robin Alysha Clemens (familieportret) en Nichon Glerum (beeld uit de voorstelling)

Siart Smit heeft zeer verantwoordelijke functies. Hij voedt met zijn vrouw Karen zijn dochters Rosaline (10) en Elise (zondag wordt ze 17) op en verzorgt daarnaast de algemene leiding van Oerol. Een dag voordat het festival begint gedraagt hij zich zoals je van mensen met zo veel verantwoordelijkheid verwacht: vriendelijk, rustig, met een verhuld vleugje ongeduld, alsof een reservoir aan dingen die nog moeten gebeuren net onder de oppervlakte zit.

‘De paplepel,’ antwoordt hij glimlachend op de vraag hoe hij in de eerste plaats met theater in aanraking kwam. Siart komt uit een theaterfamilie: zijn vader was schouwburgdirecteur in Kampen. Een van zijn eerste jeugdherinneringen valt samen met het theater: het hele gezin speelde in een voorstelling, Siart had een matrozenpakje aan en zelfs terriër Silcut had een rolletje in het stuk. ‘We maakten kindermuziektheater, elke woensdag repeteerden we.’

Siart werkte tot zijn veertiende in het theater. Ergens is het begrijpelijk dat hij als tiener niets met het theater te maken wilde hebben. Hij zou beeldend kunstenaar worden. Of journalist. Tijdens zijn opleidingen merkte hij dat het bloed toch kroop, of liever klotste waar het niet gaan kon. Siarts dochters Rosaline en Elise zijn namelijk ook bevangen door het theater. Zij spelen al vanaf hun zesde en zevende levensjaar in voorstellingen en hebben tijdens Oerol een rol in Part-Time Paradise van SKOFT&SKIEP en Tryater.

Als ze op de foto gaan bij een van de caravans die het decor vormen van de voorstelling bij camping De Kooi blijkt mama ook mee te zijn gekomen. Die wilde vroeger jazzzangeres worden in New York, maar heeft nu geen podiumambities meer. ‘Karin, wil je ook op de foto?’ vraagt Siart. ‘Nee!’ zegt ze in eerste instantie, maar komt er dan gelukkig toch bij zitten.

Voor Siarts dochters is er niet zo gek veel veranderd sinds hun vader festivaldirecteur is. Zelf waren ze al groot fan van het festival, dus ze vonden het ook gewoon heel cool dat hij die baan kreeg. ‘Door de week is hij op Terschelling, en in het weekend komt hij dan naar huis,’ zegt Rosalie. ‘Alleen als hij in het weekend ook moet werken, merk je wel dat hij dan echt verder weg is.’

En ja, de familieverhoudingen zijn wel iets veranderd: ‘Vroeger hadden we eerder een pact met papa, maar nu is dat meer met mama’, zegt Elise.

Voor Siart zelf was de nieuwe functie wel een kleine omschakeling. ‘Ik werk al langer in het theater, en hoewel ik dacht dat ik hard werkte, weet ik nu geloof ik pas echt wat hard werken is.’ Dat komt deels doordat Oerol voor Siart in wezen altijd van vorm verwisselt. ‘Je mag nooit stilstaan,’ zegt hij. ‘Oerol kan nooit standaard draaien, dezelfde riedel afspelen. Het is heel wezenlijk voor het festival om nooit klaar te zijn en constant op zoek te zijn naar nieuwe verandering.’

Het ligt volgens hem ook aan het theaterwezen zelf: ‘Het slokt je op. Het is een ijzeren discipline. Het moet er altijd staan. Er is altijd weer een nieuw fantastisch idee om helemaal in te duiken.’ En ook al heeft Siart een zeer warm gezin, dat vaak op vakantie gaat en fijne dingen doet, toch is ook Oerol al een beetje familie geworden. ‘Je trekt zo intensief met elkaar om, dat je lief en leed deelt. Je moet dan wel voor elkaar zorgen. Als dat niet gebeurt, trekt niemand het. Het is werk, maar het is ook meer dan werk. Als je dat niet zo voelt, kom je niet terug, dan doe je dit niet.’

Zijn dochters hebben ondanks papa’s tijdsinvestering nog altijd warme gevoelens voor de rest van het Oerol-team. ‘Het zijn heel aardige mensen, wat ik in de Insta-stories zie’, zegt Elise plagend. Rosaline heeft iedereen al ontmoet en geeft het team minstens een 8. ‘Ja, je kan moeilijk iets anders zeggen nu!’ lacht Elise.

Aan het einde van de fotosessie, als zijn dochters moeten gaan repeteren voor de voorstelling en Siart zich weer stort op zijn taak van festivaldirecteur, blijkt dat zijn dochters behalve de liefde voor theater ook iets anders van hun vader hebben meegekregen: rust. ‘We zijn eigenlijk helemaal niet zenuwachtig om op te treden’, zegt Elise. ‘Ik ook niet,’ zegt Rosaline.

15 juni 2019

Oerol dagkrant / We zijn Robert vergeten. En Harm. En Pim!

15 juni 2019

Oerol dagkrant / Het zit in de familie

Deel deze pagina