Nieuws  19 juni 2019

Oerol dagkrant / Een dag uit het leven van Soumaya Ibrahim

DEGASTEN speelt samen met LeBelle, een theatergroep van mensen met een verstandelijke beperking, de voorstelling Breken 4, over intimiteit en ongemak. Voor beide groepen is het de eerste keer Oerol. Soumaya is een van de dertien spelers van LeBelle.

tekst Celesta Mensah foto Michiel Landeweerd illustraties Emma Ringelding

De 26-jarige Soumaya Ibrahim heeft een verstandelijke beperking en ADHD. Ze vertelt hoe ze vorige week de dag van de generale repetitie beleefde.

Donderdag 13 juni

08:45 - Tijd om op te staan
Normaal neem ik alleen koffie als ontbijt, maar sinds ik hier repeteer, eet ik ook een lekkere boterham met jam. Mijn begeleidster is suiker en melk voor de koffie vergeten. Dat is wel jammer. De repetitie is ongeveer vijftien minuten lopen van onze mooie huisjes. Wat voel ik me een vip! Ik pak mijn spullen. Mijn powerbank mag ik echt niet vergeten.

11:00 - Repetitie begint!
Ik kom met mijn groepje aan in het Bostheater. DEGASTEN heeft al een opwarming gedaan. Daar sta ik dan, in mijn kostuum, klaar voor mijn scène. Regisseur Elike zegt: de vorige scène moet even nog opnieuw, dan mag jij. Nu moet ik extra geduld hebben. En dat heb ik totaal niet. Maar goed, alles voor de kunst. Ik wacht, ik wacht, totdat Elike zegt: oké, jij mag! Met Sandra, mijn opblaasbare zwarte zwaan, begin ik aan mijn scène. Mijn energie is van 40 naar 150 procent gegaan. Ik doe mijn gebruikelijke verstoppertjesroute. De voorstelling speelt zich af in het Bostheater met heuvels waarachter wij als acteurs vandaan komen, op fietsjes en brommers. Beneden is een groot zwembad en ik maak mijn entree met een opblaaszwaan. Door de regen liggen op sommige plekken vieze modderpoelen. En raad eens waar ik mijn scène heb? Gelukkig heb ik goede laarzen aan. (ogen emoji). Ik denk constant: het publiek mag me niet zien. Na een aantal keren repeteren krijg ik wel echt honger. Dan zegt Rutger: oké, we nemen een breaky. Yes!

12:20 - Een breaky
Lunch voor vandaag: een broodje met chocopasta. Ik drink gewoon, heel droog, water (lach emoji). Ik ben niet zo’n grote eter. De rest speelt spelletjes, ligt in de zon liggen of leest een boekje. Ik ga lekker muziek luisteren en me opladen voor de doorloop van zometeen.

15:30 - Onweer
We hebben zo lang gerepeteerd en nu slaat het weer om, net op het moment dat ik een scène heb. Ik moet me concentreren, want er hangt een grote wolk boven me. Mijn lichaam trilt, het begint heftiger te onweren. Nee, ik moet stoppen. Na een klein beetje onweer doen we het nog een keer. Onweer maakt me angstig. Ik kijk Elike nog eens aan. Omdat we nog een klein stukje van de scène moeten, zet ik door en spring terug op het toneel. Dan begint het heftig te waaien en te regenen. Het is te gevaarlijk. Tijd voor een kleine pauze.

16:30 - Bellen met familie
Wij schuilen met z’n allen in een schuurtje. Iedereen doet z’n ding. Ik bel met mijn vrienden en mijn mama. Ik bel elke dag met mijn mama. ‘Hoe is het weer daar?’ vraagt ze. ‘Het huis is saai zonder jou en we missen je.’ Ik mis haar ook. Ik voel heimwee opkomen. Ik wil naar huis. Ik voel me een beetje buitengesloten en eenzaam. Iedereen heeft al een groepje. De groep is superaardig en we helpen elkaar, maar ik vind het gewoon moeilijk om contact te maken. Ik hoop dat dit gevoel minder wordt, dat ik een beetje meer zelfvertrouwen krijg. Om met achttien acteurs samen te spelen, moet je elkaar aanvoelen, dat is soms moeilijk.

17:30 - Goed gesprek met Lindsey
Voordat we weer de repetitie in gaan, praat ik met Lindsey. Het komt erop neer dat ik moet doorzetten om de eenheid in de groep te bewaren. Ze vertelt dat het voor haar ook hard werken is met zo’n grote groep met zulke verschillende spelers. Ze wil de focus houden, maar ook meer aandacht besteden aan ons. Omdat ik zo ongeduldig ben, kan ik chagrijnig overkomen. Daarvoor bied ik aan DEGASTEN mijn excuses aan. We gaan terug om te repeteren. Maar omdat het zo vies en nat is, kunnen we niet heel veel scènes doen. Het einde van de voorstelling. Repetitie van een half uur. Ik had wel weer echt zin.

19:00 - Laatste repetitieronde
Elike ondersteunt ons altijd. Elike en Rutger nemen een momentje met de groep. We willen een mooie voorstelling neerzetten, maar niemand is na die zware regen nog in de mood om een volle repetitie te doen. En de dagen daarvoor ging het ook al niet zo lekker. In de groep voel ik steeds meer de vermoeidheid toeslaan. We hebben de keuze: we gaan het goed doen en ervan genieten of we pakken onze spullen en gaan terug naar Amsterdam. Ik ben blij om te zeggen dat ik ervoor kies om het vol te houden. Ik wil niet dat het stuk en de band in de groep stukgaan. Bovendien is dit een unieke ervaring. We worden echt als koningen en koninginnen opgevangen. Het is een eer om in dit stuk te spelen op Oerol. Met dit gevoel ga ik de laatste repetitie van de dag in.

21:15 - Een extra boost
Eindelijk zien we nu allemaal dat het stuk bij elkaar komt. We hebben alle scènes individueel behandeld en wijzigingen aangebracht waar nodig. De spanning in de ogen van Elike en Rutger is enorm gedaald. Lindsey kijkt me nog even aan met een glimlach, die geeft me de extra boost om de laatste scènes nog even strak te doen. Ik pak mijn zwaan en ren voor de laatste keer vandaag door het bos.

22:00 - Naar bed
Omdat we morgen de première hebben, vinden onze begeleiders het belangrijk dat we iets eerder vertrekken om naar bed te gaan. Terwijl ik mijn kostuum uittrek, begint mijn maag te knorren. Eerst denk ik dat ik nog wat moet eten, maar ik kom er snel achter dat de première mij steeds nerveuzer maakt. Het is ook nog uitverkocht! Ik wil het de eerste keer gelijk goed doen. Ik heb zo’n zin in morgen! Ik kan niet wachten om iedereen te laten zien wat wij allemaal kunnen met DEGASTEN en LeBelle. We gaan het publiek raken met onze mooie voorstelling.

18 juni 2019

Oerol dagkrant / Een wakend oog op de hemel

18 juni 2019

Oerol dagkrant / De glazen bol van Oerol

Deel deze pagina