Nieuws  14 juni 2019

Oerol dagkrant / De kortste en langste zit van het festival

Tijd is relatief, zei Albert Einstein. Nu is Einstein een groots man, mijn kennis van de wetenschap beperkt en ben ik als mens vaak te laat, dus neem ik zijn woorden graag aan als de waarheid.

tekst Kiriko Mechanicus fotografie Arya Dil (THE END) en Noufri Bagdim (HELD)

Ook het kijken naar theater bevestigt voor mij dat Einstein gelijk had. Aan saaie voorstellingen lijkt vaak geen einde te komen, en interessante voorstellingen zijn voorbij voordat je d’r erg in hebt. Waarom kunnen sommige mensen beter naar langere voorstellingen kijken? Hoe komt het dat sommige voorstellingen zo kort aanvoelen? Heeft tijd überhaupt iets te maken met de kwaliteit van een voorstelling? We vragen het de makers van de kortste en langste voorstellingen van Oerol 2019.

De kortste zit

De kortste voorstellingen dit jaar duren 35 minuten: SSST! en HELD van Likeminds en Studio Figur hebben dezelfde levensduur. Beide voorstellingen zijn gemaakt voor kinderen én volwassenen.

Duren de voorstellingen maar 35 minuten omdat kinderen zich niet langer kunnen concentreren? Ja, zegt regisseur Noufri Bachdim, maar hij vindt een half uur óók de perfecte spanningsboog voor volwassenen. ‘Ik ben me heel erg bewust van dynamiek, wanneer ik een voorstelling maak. Wanneer moet je versnellen, wanneer gas terugnemen: je niet bewust zijn van de tijd is het mooiste wat er is, en dat gevoel wil ik graag opwekken bij de bezoeker.’

Studio Figur maakt veel tekstloos theater. ‘Dat vergt iets meer concentratie, dus is een kortere voorstelling ook prettiger om naar te kijken’, zegt Noufri. ‘Het is een mindset, je moet je eraan overgeven. Je past jezelf erop aan.’

De langste voorstelling

De langste voorstelling duurt dit jaar 7 uur en 45 minuten. Ja, beste Oerol-dagkrantlezer, deze missie vergt toewijding en concentratie. In THE END nodigt het Milanese collectief Strasse de bezoeker uit het alledaagse te observeren. De voorstelling is opgedeeld in drie delen. Dat betekent dat je tussendoor ruim de tijd hebt om een hapje te eten en/of te reflecteren op het stuk.

Tijd verstrijkt in de voorstelling gelijktijdig met de ongefilterde, echte tijd. ‘Op deze manier vervaagt het onderscheid tussen het dagelijks leven op Terschelling en de spelers’, zegt maker Sara Leghissima. Zoals de titel van de voorstelling al doet vermoeden, is THE END een onderzoek naar hoe het beëindigen van momenten verbonden is met onze perceptie van tijd. De voorstelling zelf heeft drie eindes, soms herkenbaar en intiem, soms majestueus en bombastisch.

De langste zit

Aangezien de langste voorstelling aanzienlijk grote tussenpozen heeft, waarin je de benen kunt strekken, telt THE END eigenlijk niet als de langste zit. Dat is Firebird, gemaakt door Touki Delphine en Theun Mosk. Dit muziek- en theaterspektakel duurt twee uur, onafgebroken. Er wordt niet in gesproken, 619 koplampen van auto’s zijn de acteurs op het podium. Dat klinkt als twee uur die nog knap lang kunnen aanvoelen, maar volgens Bo Koek van Touki Delphine vliegt de tijd voorbij. ‘De mensen die de voorstelling al hebben gezien, vergeten vaak helemaal waar ze zich bevinden of hoe laat het is. De meesten vinden de twee uur juist heel snel gaan.’

De koplampen vormen een orkest van lampjes, de muziek is een symfonie gebaseerd op Igor Stravinsky’s tweede Vuurvogel-suite. De voorstelling is heel interactief, met veel verrassingen die de natuur ons te bieden heeft. ‘De voorstelling vindt plaats in de overgangsfase tussen avond en nacht, een moment dat er veel dingen gebeuren in de natuur en in het licht. Deze elementen zijn allemaal in onze voorstelling verwerkt, maar daar ga ik niet te veel over verklappen. Een lange voorstelling kan best trippy zijn, het is een spektakel dat mensen nog nooit eerder hebben gezien. Dat weet ik zeker.’

Deel deze pagina