Nieuws  22 juni 2019

Oerol dagkrant / Bordjesmeisje wijst de weg

Afgelopen maandag trok dagkrant-illustrator Emma Ringelding mijn muziekdopje uit mijn oor. Ze heeft iets voor me. Gekregen van een vrijwilliger die ze toevallig sprak. Een nummer. Van Kim de Jager. De bordjesmens. Het bordjesmeisje.

tekst Martin Rombouts foto Joke Schut

Maar dit verhaal begint eigenlijk al een week eerder. Op de dinsdag voor Oerol. Ik zat een interview voor te bereiden en opeens hoorde ik getik. Van buiten, van voor de deur van onze redactieruimte. Ik keek uit het raam. Daar waren drie mensen in Oerol-vrijwilligersshirts druk bezig wegwijsbordjes aan een lantaarnpaal te bevestigen. Vier stuks. Naar voorstelling 1, 2 en 3 en Expeditie B. Opeens besefte ik: Oerol heeft dertig voorstellingen, vijftien expedities. En honderden fietsenrekken en dan heb ik het nog niet eens over de Westerkeyn en de Betonning. En over de eetplekken. En dan staat alles elk jaar natuurlijk ook nog net op een ander plekje dan vorig jaar. Er moest een hele wereld achter die bordjes schuilgaan. Een wereld van logistiek, planning en productie. Ik ging op onderzoek uit, en inderdaad. Welkom in de wereld van het Bordjesmeisje.

Kim de Jager heet ze dus. En dit jaar doet ze het voor het eerst: leiding geven aan de Oerol-bordjesfabriek. Gewoon, omdat het haar leuk leek.

Afgelopen jaar kwam was ze op Oerol als bezoeker. Ze vond het de mooiste week van het jaar. Ik ook trouwens. Dit jaar had ze zich voorgenomen al vroeg kaartjes voor voorstellingen te bestellen, zodat ze alles kon zien wat ze wilde. En toen zag ze onderaan de Oerol-pagina ineens het kopje stagevacatures staan. En ook al zou ze ten tijde van het festival allang afgestudeerd zijn, ze meldde zich aan. Van het een kwam het ander en toen was ze opeens hoofd van de bordjesfabriek.

Op 3 juni begonnen ze met produceren, de coördinator en acht vrijwilligers. Twee weken daarvoor was ze al op het eiland om voorbereidingen te treffen: bij de programmeurs inventariseren waar welke voorstelling en Expeditie zou plaatsvinden. Met de productie overleggen hoeveel bordjes er nodig zijn om het publiek van de hoofdverkeersaders de juiste kant op te wijzen. Dat allemaal bijhouden in Excel-bestanden.

Duizend bordjes staan er op het eiland, en daarvan zijn er zeker zeshonderd nieuw. Of nou ja, nieuw: er kwam geen enkel nieuw hout aan te pas. Elk bordje wordt over een oud bordje heen geschilderd, of gemaakt van wat Kim ‘juttershout’ noemt: houtafval van elders op het eiland. Niets werd nieuw gekocht.

Een hele operatie. Vrijwilligers uit het hele land, met allemaal hun eigen specialisme. Joost voor de dekkingslaag op de achtergrond. Joost en Piet voor het grove verfwerk. Marianne voor het met-de-hand schilderwerk. Lekker in het zonnetje op het erf voor de loods, als het weer het toeliet. Ze hadden het er heerlijk, kwamen zelfs in hun vrije tijd gezellig verder schilderen. Drie dagen vóór de geplande deadline was het werk al gedaan.

Niet dat er geen moeilijke momenten waren. Die waren ook best leuk, trouwens. Ze hadden een bordje gemaakt voor het optreden van Douwe Bob, maar de producent was nog niet helemaal tevreden over de kleurstelling. Kim met een pot blauwe verf in de achterbak naar de Westerkeyn. Bordje overgeschilderd, alles prima, maar bij het weggaan de verfpot nét iets te hard in de achterbak gegooid. Stond ze op de parkeerplaats van de fabriek, was de hele vloer van de achterbak blauw. Dat was wel een moeilijk moment. Maar gelukkig waren haar collega’s er niet achtergekomen. Dacht ze. Toen ze tijdens een festivalvergadering zei dat het hard werken was om alle bordjes op tijd af te krijgen, zei een collega dat ze dan maar niet al haar smurfen had moeten vermoorden.

Ze noemen de loods hun fabriek, maar het bordjesmaken is niet alleen productie draaien. Soms had de loods wel iets weg van een atelier. Bij het bedenken van de nieuwe bordjes voor de fietsenstalling op de Westerkeyn, bijvoorbeeld. Het is je vast al opgevallen: in deze editie van Oerol parkeert iedereen zijn fiets in het hokje waar hij zich thuis voelt. ‘Nachtvlinder’. ‘Oerol-fossiel’. ‘Hypersensitieve Millennial Met Een Burn-Out’. Ze hadden er veel lol in, in de fabriek.

Het Bordjesmeisje heeft nog een verzoekje aan de dagkrant-lezers. Een Lokroepje voor aan het eind van het artikel, als het ware.

De wegwijzer kwijt

***************************************

Het ‘plassen en poepen’-bordje dat de wegwijzer in het centrum van de Westerkeyn tot de trots van de bordjesfabriek maakte, is gestolen. It really tied the Westerkeyn together, en kostte de mensen van de Bordjesfabriek eigenlijk het meeste werk van alle bordjes. Voor de eerlijke vinder ligt een chocoladereep klaar bij het Dagkrant-kantoor op de Betonning.

Staat niet op de fietskaart. Maar volg de bordjes.

21 juni 2019

Oerol dagkrant / Een feestje met Mezelfie

20 juni 2019

Oerol dagkrant / De taal van vriendschap

19 juni 2019

Oerol dagkrant / Een dag uit het leven van Soumaya Ibrahim

Deel deze pagina