Deep Meanings of Voyaging Esther Kokmeijer

Wat kunnen we leren van inheemse kennissystemen? En zal het meer solidariteit met het landschap opleveren?

Deep Meaning of Voyaging

Vanwege zeespiegelstijging en klimaatverandering zijn er veel eilanden en zelfs complete landen in de Stille Oceaan die dreigen te verdwijnen. Het is niet alleen de kustlijn die wordt opgegeten door de zee, ook borrelt zout water op door de poreuze koraalbasis van atol eilanden.

Meer dan ooit lijkt het belangrijk voor de bewoners van de Stille Oceaan om culturele en empirische kennis van de oceaan, die verloren zou kunnen gaan door gedwongen migratie, te verenigen en over te dragen. Zeevarenden in de Stille Oceaan ontwikkelden inheemse navigatietechnieken om te reizen tussen eilanden, voornamelijk afhankelijk van de zon, de sterren en de wind.

De meest bijzondere, maar minst begrepen navigatietraditie komt van de Marshalleilanden, waar zeevaarders op afstand land voelen door te detecteren hoe eilanden de deining verstoren. De navigeerders gebruikten reisstrategieën die bestaan uit uitgebreide mentale representaties van de ruimte en belichaamde kennis van de oceaan. Ze konden de golven ‘lezen’.

Momenteel ondergaat de traditionele kennis een opleving, geïnitieerd door grassroots organisaties en in samenwerking met wetenschappers en activisten uit de diaspora. Dit omvat de revitalisering van kennis en cultuur, maar ook de overtuiging dat duurzame alternatieven zijn opgenomen voor de nalatenschappen van de rampzalige benadering van de natuur door kolonialisme en het mondiale kapitalisme waar de regio mee worstelt.

Tijdens het Waddenlaboratorium zullen er op en rondom een Marshallees uitlegger kano verhalen verteld worden die te maken hebben met de zee, duurzaam transport, zeespiegelstijging, klimaatverandering, het belang van traditionele kennis, de verbinding met de natuurlijke omgeving en in het bijzonder de kennis over het kunnen navigeren op alleen golven.

Met in gedachten vragen als; Hoe verhouden we ons tot de elementen uit onze omgeving? Hoe oefenen ze invloed op ons uit? En nog belangrijker, wat zijn de effecten van de mensheid op geologische en biologische processen? Wat kunnen we leren van inheemse kennissystemen? Kan het een verdieping of duurzamere relatie met onze natuurlijke omgeving tot stand brengen, en zal het meer solidariteit met het landschap opleveren?

Foto: Tristan Visser

Esther Kokmeijer (Dokkum, 1977) is een kunstenaar, fotograaf en ontdekkingsreiziger, momenteel woonachtig in Rotterdam en werkzaam wereldwijd.

In haar werk als beeldend kunstenaar richt ze zich vooral op de ‘Global Commons’, een term die doorgaans wordt gebruikt om internationale, supranationale en wereldwijde resource gebieden te beschrijven. Global Commons zijn de wereldwijde gedeelde natuurlijke bronnen van de aarde; de oceanen, de atmosfeer, het heelal en Antarctica. Ze is geïnteresseerd in de oorsprong van de natuur, hoe landschappen worden gevormd en welke rol ‘natuur’ speelt in het hedendaagse leven van de mens en vice versa. Voor veel van haar projecten werkt ze samen met wetenschappers

Haar werk is wereldwijd tentoongesteld en gepubliceerd. Voor diverse projecten bezocht ze 85 landen. Sinds 2013 werkt ze jaarlijks als expeditie fotograaf en poolgids in de Arctische zomer in het Noordpoolgebied en tijdens het zomerseizoen op het zuidelijk halfrond in Antarctica.

Ze is de oprichter van ANTARKTIKOS, een tijdschrift dat geheel gewijd is aan Antarctica en kunst en wetenschap samen brengt (antarktikos.com), mede oprichter van Cosmic Water Foundation (cosmicwaterfoundation.com) en onderdeel van het kunstcollectief If Paradise Is Half As Nice (Ipihan.com)

Credits

Alson Kelen (Waan Aelõñ in Majel (WAM) programme, Marshalleilanden), Isocker Anwell (Kano bouwer WAM, Marshalleilanden), Wonu Veys (Volkenkundig Museum Leiden), Anke Bangma (Tent Rotterdam), Jacqueline Heerema (Satellietgroep), The research team; Gerbrant van Vledder (Oceanoloog), John Huth (natuurkundige en expert op het gebied van navigatietechnieken, Harvard University), Joseph Genz (Antropoloog, University of Hawaii) en Henrik Richter-Alten (Ingenieur duurzaam zeetransport).

Mede mogelijk gemaakt door: Mondriaan Fonds en Waddenacademie

Deel deze pagina