Hausmagger, ongekend rauw
 Foto: Diewke van den Heuvel
Theo ‘Ted’ Wesselo, leadman van Hausmagger en oud-Rembo(&Rembo), drinkt op het podium rustig een biertje, eet een broodje, keert zich tot zijn leadgitarist Ed Seweratti en vraagt, “welke liedje gaan we doen?” Hij rommelt nog even met wat papiertjes op de grond en houdt bij de meeste nummers onbezwaard een spiekbriefje bij de hand. Tijdens het optreden vandaag op het Groene Strand, kreeg Hausmagger met nummers van hun album Dicht & Sloopwerk zowel het publiek wild als de lachers op hun hand. Wesselo en Seweratti besloten de band op te richten om invulling geven aan de 60-urige taakstraf van de leadman. Die ontstaansgeschiedenis weerspiegelt zich in het resultaat. Wesselo’s schorre stem, geleefd en doorleefd, brengt op onontkoombare wijze zijn visie van het leven: in dodelijke eenvoud en ongekend rauw. De nummers over ‘meisjes in de metro’ en ‘je kut voelen’ wisselt de oude rocker af met een jongensachtige spitsvondigheid en ludieke gedichtjes als ‘Voetbalkaartjes’: “heb ik, heb ik, heb ik, heb ik, heb ik, heb ik niet!” Een beetje cult, maar 100% rauwe Rotterdamse rock.
Limburgdag op Westerkeyn
Foto: Diewke van den Heuvel
Op de Westerkeyn werd vandaag met een zachte g gesproken: het festivalcentrum was voor één dag in Limburgse sferen op de Brand Limburg-dag. Het muziekprogramma op de Westerkeyn kreeg een zuidelijk tintje, met een feestset van Dwayne en zijn TexMexPlosion én een optreden van Limburgs eigen troubadour Gé Reinders. Voor Reinders is het na vijf jaar optreden met een blaasorkest de eerste keer dat hij weer met zijn ouwe bandleden Lucas Beukers en Pieter Klaassen speelt. Deze show is de aftrap van een nieuwe tour als trio. “Daar zie ik echt zo ontzettend naar uit, enorm fijn om weer met ze te spelen.”
|
|
Dagspiegeling 'Het collectief geheugen'
Wat verbindt mij met jou, en ons weer met, zeg, een eskimo of oude Romein? Via onze verre, verre voorouders zijn wij verbonden door een Collectief Geheugen: een verzameling gedeelde herinneringen die we (on)bewust levend houden. Onze voorouders keken vol verwondering naar dezelfde zon, die iedere avond sterft en de volgende dag weer geboren wordt. Al even universeel en van alle tijden zijn gevoelens van jaloezie, liefde, macht en verdriet waarmee iedereen – van holbewoner tot hedendaagse New Yorker – worstelt. Op zoek naar antwoorden en verklaringen verzon men verhalen, sprookjes, volksverhalen en legendes met een heldere verhaallijn en oerkarakters. De voorstellingen in ‘Het collectief geheugen’ reflecteren op de verhalen die wij delen, van gekleurde verhalen tot volwassen sprookjes en bewogen legendes.
Storm in Papiaments
Foto: Geert Snoeijer
Sheila Payne en Kees Scholten zijn nog nauwelijks bekomen van hun voorstelling als Pieter-Bas van Wiechen van de dagkrantredactie ze spreekt. “Het kost elke keer weer enorm veel concentratie om het verhaal op de juiste manier over te brengen”, vertelt Payne. “Zeker omdat het publiek hier geen Papiaments spreekt. We hebben enorm hard gewerkt aan de duidelijkheid en het is fantastisch dat het hier blijkt te werken.” Scholten voegt daaraan toe dat de voorstelling wel anders is dan op Curaçao: “Daar lachten mensen om een bepaald woord. Maar nu brengen we het verhaal op een totaal andere manier, mensen communiceren vooral met taal en nu merk je weer eens dat dat niet altijd nodig is.”
Twee verschillende talen en een totaal andere muzikale achtergrond. En daar blijft het niet bij, ook in theatrale speelstijl hadden de gezelschappen niet verder uit elkaar kunnen liggen. “De speelstijl op Curaçao is buitengewoon fysiek en uitbundig, terwijl wij alles vrij klein houden,” vertelt Scholten. “De combinatie doet mij goed. We beïnvloeden elkaar en spelen beiden nét iets anders.”
Als basis voor ‘De dood en de zee’ werd een bestaande voorstelling van het Volksoperahuis genomen: ‘De Vliegende Hollander’. De keuze werd bepaald door het universele karakter van het verhaal. “Met deze oude legende uit de zeevaartnatie Nederland kun je overal aanmeren. Iedereen herkent wel iets in het dilemma tussen een storm voorbij laten gaan of de confrontatie zoeken.”
Ons Oeral - Pratende koffers en spiegels
Foto: Michiel Landeweerd
Esmeralda Detmers en Marleen Noordergraaf maakten de voorstelling ‘Tillefoan’ in samenwerking met Terschellingers. Noordergraaf: “We wilden een luchtig stuk maken over de minder leuke dingen van het leven, dingen die iedereen herkent.” Bijvoorbeeld over schaamte, dus. Eerder dit jaar deden ze theaterworkshops met de kinderen. Ze bedachten samen waarvoor je je allemaal zou kunnen schamen: “We kwamen op zeven verschillende soorten! Onder ander voor je uiterlijk, voor wat je doet of zegt of voor iemand anders
Detmers en Noordergraaf interviewden ook ouderen in bejaardentehuis ’De Stilen’ in West. “Toen we voor het eerst langskwamen zat een groepje vrouwen te breien. Die zeiden: ‘Praten? Daar doen wij niet aan. Je bent bij de verkeerde generatie.’ Wij hebben toen eerst onze eigen gevoelige of vervelende ervaringen gedeeld. Daarna barstten de verhalen los.” Detmers en Noordergraaf hebben die verhalen verzameld en in oude koffers gestopt. Pratende koffers, die vertellen over het wegstoppen van je gevoelens.
|
|
Everybody Likes Penguins, 'Mariaverschijning'
Ook in Lourdes en Fátima hadden ze het niet verwacht. Voorheen was slechts voor een enkeling het wonder weggelegd. Tijdens Oerol 2010 kan je in de bossen rondom Hoorn op bedevaart naar de Heilige Maagd Maria. Schrijf op weg naar het heiligdom je wensen op papier en hang ze op in het bos. Misschien verschijnt Zij voor jouw en worden je gebeden gehoord.
Different Trains, ‘DeBalieDeluxe’
 Foto: Pieter Crucq
Buiten de paarse caravan met draaiplateu staan al een paar attributen klaar: een banjo, blokkendoos, cowboyhoed en wc-ontstopper. In welk bizar verhaal zal ik straks terecht komen? In de installatie ‘DeBalieDeluxe’ op de Westerkeyn kunnen bezoekers een kort verhaal selecteren door uit tien verschillende, ogenschijnlijk willekeurige, objecten te kiezen. De invulling is vooraf onbekend, de uitwerking gegarandeerd absurd en hilarisch. Artistiek leider en speler Berend Jan van Zwieten, “De vorm hadden we vooraf bedacht en het leek ons gaaf als je van daaruit ineens tevoorschijn kon komen in een schouwburg.” De gehele ‘schouwburg’ meet krap twee vierkante meter en met maximaal drie bezoekers, inclusief speler(s), is het dan ook vaak een knusse bedoeling. Van Zwieten, “Ik hoop dat mensen ervan meekrijgen dat hoe klein de ervaring ook is, het toch iets geweldigs kan zijn. Je hebt niet perse een stuk van anderhalf uur nodig om een bijzonder moment te hebben. Een moment kan genoeg zijn.” Zelf ook nieuwsgierig? De mannen van Different Trains staan met hun ‘DeBalieDeluxe’ tot 19 juni elke dag op Westerkeyn, vanaf 10.00 doorlopend.
Jacob Rens en zijn Friese Helena
Foto: Michiel Landeweerd
Jacob Rens en de Friese Helena zijn onafscheidelijk. Helena is de eerste koe die door een hoelahoep kan springen, tenminste dat beweert Jacob bij hoog en bij laag. Wil je weten of deze Friesin echt zo lenig is? Je kunt ze vinden achter het Oud Hollands restaurant in Midsland
|