|
Wereldse muziek
Zaterdag 12 juni leverden Beans & Fatback een smeuïge bijdrage op het podium van de Westerkeyn. Op het Groene Strand werd het publiek meegenomen op een muzikale wereldreis door DJ L-Ende, DJ Gustav van Balkan Beatz, DJ Barrio en DJ Skank Around. Naast deze swingende klanken wisten de Rotterdamse Roufaïda en Pluck het publiek te raken met een verrassend simpel gitaarlijntje en goed bij elkaar kleurende stemmen. Nynke Laverman verzorgde met haar ijzersterke band een fusie van wereldmuziek in het Bostheater. Friese fanfare werd afgewisseld door pop en elektronische muziek.
Onder haar rok
Foto: Geert Snoeijer
Victorine Pasman laat al wandelend over het eiland jan en alleman een kijkje onder haar torenhoge rokken nemen. Victorine laat zich inspireren door stereotiepen en ideaalbeelden.
|
|
Dagspiegeling 'Masters in Pieces'
Foto: Diewke van de Heuvel ('Soil')
De meester en de leerling; Socrates en Plato, Auguste Rodin en Camille Claudel, Alfred Hitchcock en François Truffaut. Allemaal wenden we onze blik voor inspiratie en voor richting naar degenen die ons voorgingen. In het postmoderne tijdperk is het verwijzen naar kunst, film, literatuur en muziek van anderen zelfs verheven tot een kunstvorm op zich. Op de tweede festivaldag zijn voorstellingen te zien die het wereldrepertoire en de locaties van het eiland als inspiratiebron gebruiken, zowel vanuit literatuur, film als muziek.
Rosto in Turansureishon
Foto: Geert Snoeijer
Schrijver en regisseur Joachim Robbrecht reflecteert op het thema vorm in de multimediale en muzikale satire ‘Rosto in Turansureishon’: “Juist door een Nederlandse karaokebar als locatie te gebruiken gaat het publiek twijfelen aan waar ze zijn.”
De inspiratiebron voor Joachim Robbrecht/Productiehuis Rotterdam met ‘Rosto in Turansureishon’ is een satirische reflectie op Sofia Coppola’s moderne filmklassieker Lost in Translation. Bij ‘Rosto in Turansureishon’ gaat om de film Lost in Translation. Joachim: “Die heb ik twee keer gekeken, omdat veel mensen hem me aanraadden. Ik vond het interessant dat de film bij zoveel mensen zo’n identificatie en emotie opwekte, want niets van wat er in gebeurt, heb ik ooit meegemaakt! Lost in Translation is in mijn ogen een commerciële film die door een heel slim persoon in een mooie, verfijnde vorm is gegoten. Maar het sentiment en de identificatie van mensen met die film worden getriggerd door die vorm, net zoiets als bij een supermarktproduct dat in de verkoop appelleert aan romantische ideeën. Dat intrigeert me.”
In de voorstelling wordt constant satirisch gerefereerd aan de film. Fragmenten komen zelfs vrijwel chronologisch terug: verdwalen in de straten, iets gaan drinken in een bar; heel herkenbare scènes. Maar dan ineens is de anekdotiek omgedraaid, waardoor het een totaal andere beleving creëert.”
|
|
Theater Maatwerk, 'La Bateria de Maria'
‘De helaasheid der dingen’ van Afslag Eindhoven
‘De helaasheid der dingen’ is gebaseerd op het bejubelde boek met gelijknamige titel van Dimitri Verhulst. Ook de verfilming bleek een groot succes.
De klei in de voorstellingen staat symbool voor de moeizame afkomst van hoofdpersoon Dimitri. De personages in het stuk zijn besmet met hun verleden en kunnen hier moeilijk uit los komen.
De acteurs worden gedurende de voorstelling dan ook steeds smeriger.
Hoofdpersoon Dimitri wil een ander leven leiden, weg uit een uitzichtloos bestaan. Weg uit het huis waar hij woont met zijn alcoholistische vader en oma en waar alles draait om drank, een beetje wielrennen en de deurwaarder.
Een muzikale confrontatie tussen de sexen
Foto: Annemarie Rozenberg
Zijn boventonen wel of niet ondergeschikt aan bruut getrommel? En is het vrouwelijk principe krachtiger dan mannelijk gekonkel? In de muzikale straattheatervoorstelling ‘La Bateria de Maria’ krijgen we een wereld te zien bestaande uit klank, beweging en omwentelingen.
De zeven muzikanten van Theater Maatwerk moeten een muzikale confrontatie zien te beslechten. De harmonie van drie betoverende sirenen, op hoge verrijdbare torens, wordt bruut vestoord met de opkomst van drie mannelijke trommelaars. Wellicht kan De Dirigent het conflict, met de hulp van het publiek, voorkomen.
Theater Maatwerk maakt voorstellingen met acteurs met een verstandelijke beperking en zijn voor de tweede keer op Oerol. Alle acteurs krijgen fulltime een professioneel aanbod van muziek-, dans- en stemles. Regieassistent Maurice de Jong, “We zijn vereerd om op Oerol te mogen spelen en ik hoop het publiek de voorstelling kan waarderen vanuit sociaal, maar zeker ook artistiek oogpunt.”
|